Άλλο ένα βαθμολογικά σημαντικό παιχνίδι τελειώνει με μεγάλες απώλειες για τη Δόξα Δράμας και το αίσθημα της αδικίας ξεχειλίζει.
Βρισκόμαστε ξανά στο ίδιο έργο θεατές.
Ήταν εκείνο το παιχνίδι στο Οφρύνιο που δεν μπορεί να βγει από τη μνήμη των Δραμινών, καθώς ήταν το πρώτο δείγμα. Ήττα, απώλεια τριών βαθμών, δύο αποβολές και βροχή από κάρτες. Ωστόσο η ομάδα κατάφερε να πατήσει στην κορυφή, όμως στο ντέρμπι με τον Πανθρακικό η τύχη της γύρισε ξανά την πλάτη, σε μια εμφάνιση με πολλά παράπονα για τα διαιτητικά σφυρίγματα. Η τύχη με τα «αν» της πάντα παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη ενός παιχνιδιού. Για παράδειγμα, αν στο δεύτερο λεπτό το υπέροχο σουτ του Μπλιού γινόταν γκολ τότε θα μπορούσαμε να μιλάμε για την επανάληψη του σκηνικού της νίκης μέσα στην Κομοτηνή.
Στη χθεσινή εμβόλιμη αγωνιστική στη Μηχανιώνα, το σκηνικό επαναλήφθηκε με τρόπο προκλητικό. Μέχρι τη φάση της αποβολής του Στέλιου Μπλιού, η Δόξα ήταν το αφεντικό στο γήπεδο. Είχε το προβάδισμα στο σκορ, με τον νεαρό Γιώργο Γιαννακίδη να πιστοποιεί την αποτελεσματικότητα του σκοράροντας ξανά. Η διαιτησία μέχρι εκείνο το σημείο ήταν υποφερτή, χωρίς λάθη που να επηρεάζουν τη ροή. Μάλιστα, η Δόξα έχασε την τεράστια ευκαιρία με το «τσαφ» του Παπαϊωάννου να ζευγαρώσει τα τέρματά της και να «δέσει» τη νίκη. Όλα έδειχναν ότι το τρίποντο θα χανόταν μόνο με κάτι απρόσμενο.
Και ξαφνικά, γύρισε ένας αόρατος διακόπτης. Σε μια ανύποπτη φάση, ο Μπλιός πήγε να εκτελέσει ένα πλάγιο δίπλα στον πάγκο της ομάδας και ο διαιτητής του έδειξε την κίτρινη κάρτα για καθυστέρηση. Μια κάρτα από το πουθενά. Ο εκνευρισμός ήταν αναπόφευκτος, καθώς ήταν γνωστό ότι η κάρτα αυτή ήταν η τρίτη και τον θέτει εκτός από το κρίσιμο παιχνίδι με τον ΑΟΞ την Κυριακή. Όμως το «γλυκό έδεσε» με μια ακόμη πιο αδικαιολόγητη και τραβηγμένη δεύτερη κίτρινη κάρτα για διαμαρτυρία, επειδή ο παίκτης αναρωτήθηκε το αυτονόητο: «Είναι δυνατόν να μου δίνεις κάρτα γι’ αυτό;». Όταν βλέπεις δίπλα έναν προπονητή με την παροιμιώδη ηρεμία του Γιώργου Αγγελίδη να αντιδρά εμβρόντητος από την αδικία, καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά.
Από εκεί και μετά, όλα άλλαξαν. Οι νεαροί παίκτες της Δόξας έχασαν τον ρυθμό τους μέσα στον απόλυτο εκνευρισμό. Ο Αγγελίδης με τρεις αλλαγές προσπάθησε να καλύψει το κενό. Στην άμυνα, το πάθος του Χρήστου Τσαγκαλίδη και η εξαιρετική παρουσία του Σάββα Γιαματζίδη κράτησαν τη διάταξη όρθια, ενώ ο Μπάμπουρας έμεινε μόνος στην κορυφή μήπως εκμεταλλευτεί κάποιο λάθος στο μικρό γήπεδο της Μηχανιώνας.
Στο 83′ όμως, ήρθε η φάση του πέναλτι. Ο Κράνας μπήκε στην περιοχή και ο Δημόπουλος είχε ένα «ακούμπημα» πάνω του, αντίστοιχο με την ανατροπή του Μπάμπουρα σε προηγούμενη φάση που δεν δόθηκε ποτέ. Ο διαιτητής έδειξε με μεγάλη ευκολία την άσπρη βούλα, μοιράζοντας κάρτες στον νεαρό αμυντικό αλλά και στον Αλέξη Κόντο που ζήτησε εξηγήσεις. Μια απόφαση που υπό άλλες συνθήκες θα περνούσε απαρατήρητη, έγινε ο μοναδικός τρόπος για να χαθεί η νίκη. Η ισοπαλία σώθηκε κυριολεκτικά στο τέλος χάρη σε μια καταπληκτική απόκρουση του Καρακώστα.
Τελικά, η Δόξα έφυγε ξανά πληγωμένη βαθμολογικά από αποφάσεις που στερούνται ισονομίας. Οι δυνατότητες της ομάδας είναι συγκεκριμένες και με αυτές τερμάτισε πρώτη στον πρώτο γύρο.
Με καθαρά σφυρίγματα, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι έχει τις προϋποθέσεις για τον στόχο.
Το πώς μπορεί να αξιοποιηθεί μια άνοδος ή τα διοικητικά θέματα είναι μια κουβέντα που δεν είναι της παρούσης. Αυτό που προέχει είναι το αγωνιστικό, ειδικά τώρα που παίζονται όλα.
Το ερώτημα είναι πώς προστατεύεται η ομάδα απέναντι στις «αόρατες δυνάμεις» που αποφασίζουν. Η απάντηση θα δοθεί εκ του αποτελέσματος.
Ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι το τέλος, με την ομάδα να δίνει τη μάχη της και τον κόσμο στο πλευρό της.
Υπάρχει η ώρα του απολογισμού, αλλά σίγουρα δεν είναι τώρα.
Δ. Τς
